اومانیسم و سیوسیالیسم

بسیاری از ما، گاهی اوقات درباره‌ی مسایل بنیادی زندگی انسانی اندیشه کرده‌ایم: چه‌گونه نوع بشر به پیدایی آمد؟ جوهر وجودی انسان چیست؟ در پیشرفت اجتماعی چه چیز نقش درجه‌ی اول دارد؟ آیا آزادی یک خواب و خیال است؟

 گفتارهای پیش روی خواننده پاسخ به چنین پرسش‌هایی از دیدگاه اومانیسم مبتنی بر سوسیالیسم علمی است. این پاسخ‌ها از این گزاره آغاز می شوند که انسانیت از راه کار به‌وجود آمده و تغییر موقعیت و چشم اندازهای او نیز از راه بهبود‌هایی در آن فعالیتِ بنیادی ادامه داشته است. کار، تجلی ابتدایی آن خصایص بنیادینی است که تسلط نوع ما را بر تمامی چیزهای دیگر فراهم می‌سازد. این، ظرفیت نوآوری از راه کردار خلاقانه­ای است که هر دو جنسیت و تمامی نژاد‌ها در طول اعصار به نمایش گذارده‌اند.

 ضرورت تاریخی از ضرورت کار برای زنده ماندن ناشی می شود. مبنای مادی گسترش آزادی یا اختیار انسانی بازدهی رو به فزونی کار است. چنین امری به اعمال صرفه‌جویی کار اجتماعی موردنیاز ایجاد ثروت و هر آن‌چه متعلق به‌وجود متمدنانه­ای است که آن‌ها می‌توانند فراهم سازند، بستگی دارد. مقدار بیش از حد زمان لازم برای تولید وسایل معشیت و گسترش آن تاکنون مانع اصلی پیشرفت اجتماعی بوده است. کاهش تدریجی و الغاء فرجامین این زمان کار اجباری است که باید سوسیالیسم جهانی امکان آن را فراهم نماید تا بشریت را قادر سازد سرچشمه‌های خلاقیت خود را به‌قدر کفایت بارور کند. این، راه‌های ناشناخته و تصورناپذیری را به روی ما می‌گشاید که مثلاً زمانی تلویزیون، ترانزیستورها، چاپگرهای لیزری و کامپیوترها برای بومیان استرالیا تصور‌ناپذیر می‌بودند.